Birgün insan virgülü (,) kaybetti.
O zaman cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya basladi.
Cümleleri basitlesince düsünceleride basitlesti.
Bir baska gün ise ünlem (!) isaretini kaybetti.
Alcak bir sesle ve ses tonunu degistirmeden konusmaya basladi. Artik ne birseye kiziyor, ne de birseye seviniyordu. Üstelik hic birsey onda en ufak bir heyacan uyandirmiyordu.
Bir süre sonra soru (?) isaretini kaybetti.
Artik soru sormaz oldu. Hic birsey ama hic birsey onu ilgilendirmiyordu. Ne kainat, ne dünya, ne de kendisi umrundaydi.
Daha sonralari da iki nokta (: ) isaretini kaybetti.
Artik davranis sebeplerini baskalarina yada sorumlu olduklarina aciklamaktan vaz gecti.
Ömrünün sonuna dogru elinde yalnizca tirnak ("") isareti kalmisti.
Kendisine ait tek bir düsüncesi yoktu artik. Yalnizca baskalarinin düsüncelerini tekrarliyordu.
Son noktaya geldiginde düsünmeyi, okumayi, kendisi gibi olmayi, oldugu gibi görünmeyi yada göründügü gibi olmayi unutmus vaziyetteydi!.








Logged









